"بسم اللّه الرحمن الرحیم" 

اینک تو بگو،

از ژرفای نگاهت بیرون بریز،

حرفی بزن،

از نو پروانه های اندیشه ات

از زمزمه ی خاطرات ترش زندگی 

یا شاید هم از عشق...

مگر فقط به آدمیزاد است؟

همچنان که امید به سپیدی فردا؟

بلکه شاید در دل تاریکی نهفته باشد

در چیزی که انتظارش را نداری

در رحم زنی که منتظر بوده

در چشم نابینایی که هرگز نور ندیده

اری،

 عشق هست

همچنان که امید هست.

دلمان نابیناست ...

اینک از ژرفای دلت بگو...